Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wegetariańskie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wegetariańskie. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 1 lutego 2018

Faszerowana dynia w stylu marokańskim



Wielobarwne latarnie, ciężkie aksamity przypraw. Niewyobrażalna symetria w dźwiękach licznych jak ziarnka piachu. Można się zagubić w bogactwie ornamentyki, w wąskich uliczkach tego kalejdoskopu bodźców.
Mistyczna gnawa na tacy miedzianej nocy.

To jest jedno z tych dań, po których znów budzi się we mnie myśl, że może by rzucić wszystko i otworzyć jednak restaurację. Połączenie pękajacych pod językiem granatów, delikatnej wody różanej, orzeźwiających ziaren fenkułu, pikantnej harissy i orzechowej słodyczy pieczonej dyni jest hipnotyzujące. Nie pomijajcie żadnego ze składników tej potrawy - to jak z zrzucaniem zaklęcia. Żeby wydarzyła się magia, musicie być dokładni.

Faszerowana dynia w stylu marokańskim

- 1 dynia piżmowa
- 3/4 szklanki suchego kuskusu
- 200 g ugotowanej ciecierzycy
- 3/4 czerwonej papryki
- 1 szalotka
- 4 łyżki siekanych migdałów
- ziarna z połowy granatu + trochę do posypania
- 2-3 łyżki wody różanej
- 3/4 łyżeczki nasion kopru włoskiego
- harissa
- oliwa z oliwek
- sok z cytryny
- 3/4 pęczka kolendry
- sól

Sos sezamowy

- 4 łyżki tahiny
- 4 łyżki wody
- łyżka oliwy
- łyżeczka soku z cytryny
- 1/2 ząbku czosnku*
- mielony kumin
- sól

1. Dynię kroimy wzdłuż na pół, wydrążamy gniazda nasienne i jeszcze trochę miąższu, by powstały łódki. Smarujemy oliwą, oprószamy solą i pieczemy przez 30 minut w 220 stopniach.
2. Kuskus mieszamy z oliwą, solą i ultra drobno posiekaną szalotką. Zalewamy wodą, odstawiamy pod przykryciem na ok. 3-4 minuty. 
3. Paprykę i kolendrę bardzo drobno siekamy, mieszamy z kuskusem i pozostałymi składnikami.
4. Dynię wyciągamy z piekarnika. Jeśli jest w niej nadmiar płynu, odlewamy. Wypełniamy ją farszem i pieczemy kolejne 30 minut w 200 stopniach.

5. Wszystkie składniki sosu mieszamy ze sobą, aż połączą się w gładki sos. *Czosnek przeciskamy przez praskę. Możemy, ale nie musimy go dodawać.
6. Upieczoną dynię polewamy sosem sezamowym. 




piątek, 19 stycznia 2018

Zapiekany ser z winem

Feblik, miłostka, nad którą się rozpływam. Kolejny element z pudełka "Piękne życie". Tak wielką słabość mam do serów! I znowu chodzi o doświadczenie, o to, że z każdym nowym krążkiem czytam następną z niekończących się stron księgi serów. A to przecież także podróżowanie do licznych regionów, do wykrojonych srebrnym nożykiem kawałków historii. Poza tym, wyobrażacie sobie jeść taki Saint Marcellin, Picodon albo Tomme des Pyrénées bez wina? Nie wolno rozdzielać pary tak doskonałej!

Poniżej znajdziecie przepis na danie, które wykonacie dosłownie w dwóch korkach. Wino i ser -odgrywają główną rolę. Wystarczy niewiele składników, by otrzymać eleganckie, bardzo satysfakcjonujące doznanie. Je się jak fondue, maczając kawałki pieczywa w płynnym, gorącym serze. Czysta rozkosz!


Zapiekany ser Saint Marcellin z winem i figami (1 porcja)

- 1 krążek sera Saint Marcellin
- 6 malutkich suszonych fig / 3 duże
- 2 ząbki czosnku
- gałązka rozmarynu
- ok. 80 ml wytrawnego białego wina ( u mnie Irsai Olivér <3 - lekki, owocowy, idealny do słodkich fig, nie tłumi smaku sera  )

1. W żeliwnej patelence układamy figi - jeśli są większe, rozrywamy je na części, zgniecione końcem noża ząbki czosnku i ser. Na serze kładziemy rozmaryn i polewamy winem.
2. Ser pieczemy przez ok. 8-10 minut w piekarniku nagrzanym do 200 stopni. Podajemy z pieczywem. 

*** Przygotowujemy tyle porcji, ile osób ***
P.S. Albo trochę więcej, bo ciężko poprzestać na jednej porcji...

sobota, 23 grudnia 2017

Makaron z pieczoną dynią i sosem maślanym




Najbliższe dni powinny być proste. Samo piano. Przyjemność płynąca z ciepła drewna, domu i spotkań.

Ten przepis jest najłatwiejszy i najbardziej efektowny na świecie. Dynia karmelizuje się w piekarniku, makaron chłonie maślany sos winny, gorgonzola roztapia się jak pojedyncze płatki śniegu, kiedy tylko dotkną czubka nosa. Wrzućcie wszystko na jeden półmisek i ustawcie go na środku stołu. Tam się spotkamy. Po prostu.

Makaron z pieczoną dynią i sosem maślanym:

Dynia i makaron:

- pół dyni piżmowej na osobę
- ok. 150 g makaronu orecchiette na osobę
- gorgonzola
- oliwa z oliwek
- pasta chili
- sól


sos (4 porcje):

- 100 g masła 
- 250 ml wytrawnego białego wina
- 2 szalotki
- 2 ząbki czosnku
- kilka gałązek rozmaryny
- skórka z 1/2 cytryny
- 4 liście laurowe
- 6 ziaren ziela angielskiego
- sól
- zielony pieprz młotkowany

1. Dynię kroimy wzdłuż, wydrążamy gniazdo nasienne. Następnie nacinamy w poprzek  na 3/4 głębokości. 
2. Oliwę mieszamy z pastą chilli i solą. Polewamy dynię od wewnątrz. 
3. Dynię pieczemy w 200 stopniach przez ok.40 minut, skórą do góry.

4. W garnku o podwójnym dnie podsmażamy na łyżce masła posiekaną drobno szalotkę i zgnieciony czosnek. Zalewamy winem, dodajemy liście laurowe i ziele angielskie, zagotowujemy - gotujemy przez 3 minuty.
5. Do garnka dodajemy masło, ubijamy delikatnie trzepaczką. Gotujemy ok. 2 minuty. 
6. Po zdjęciu z ognia doprawiamy solą, świeżo młotkowanym zielonym pieprzem, skórką utartą ze sparzonej cytryny i posiekanym rozmarynem. 

7. Makaron gotujmy al dente. Zostawiamy 3 łyżki wody z gotowania, resztę odsączamy.
8. Makaron wrzucamy z powrotem do garnka, zalewamy sosem i podgrzewamy razem przez minutę.
9. Makaron wykładamy na duży półmisek, układamy na nim gorące dynie i rozrzucamy na wierzchu kawałki gorgonzoli. 

wtorek, 19 grudnia 2017

Świąteczna polenta z cykorią

Nastrój już mam tak świąteczny, jak jasność od wszystkich migających ciepłem światełek okien. Dni są z cynamonu, ciepły korzenny jazz sączy się z głośników. Złote papierki, brokatowe bombki, iskrzący się przymrozek - wszystko zapowiada wielką celebrację.

Oto kolejny przepis z serii "Ratunku, wegetarianie przyjeżdżają na Święta!". Jest bardzo odświętny i elegancki, z drugiej strony aksamitna polenta to wspaniały comfort food. Rewelacyjne rozwiązanie, nie tylko dla osób, które nie jedzą ryb i mięsa. To jedno z tych dań, które uzależnia i nie chce przestawać się go jeść. Tak właśnie powinno smakować Boże Narodzenie!

Świąteczna polenta z cykorią (3-4 porcje)

Sos z cykorii i szalotki:

- 3-4 białe cykorie
- 4 szalotki
- 2 ząbki czosnku
- 350 ml czerwonego wytrawnego wina
- 3 łyżeczki pomarańczowego balsamico
- 4 łyżki masła
- 1 łyżka miodu
- laska cynamonu
- 6 goździków
- 4 liście laurowe
- 6 kulek ziela angielskiego
- chilli 
- pieprz
- sól

Polenta:

- 200 g drobnej polenty
- 200 ml śmietanki 30%
- ok. 350 ml bulionu warzywnego (lub wody)
- 2 łyżki masła
- 3 łyżki startego parmezanu
- 3 liście laurowe
- gałka muszkatołowa
- pieprz
- ew. sól

Sos z cykorii i szalotki:

1. Szalotkę kroimy w piórka, czosnek rozgniatamy końcem noża. Wrzucamy na rozgrzane masło w dużej, głębokiej patelni. Dodajemy liście laurowe, ziele, goździki i cynamon. Podsmażamy na małym ogniu, aż szalotka zmięknie. 
2. Cykorię kroimy wzdłuż na pół, wycinamy głąb. Kroimy w piórka i wrzucamy na patelnię. Zalewamy połową wina i dusimy, aż płyn odparuje. 
3. Do sosu dolewamy pozostałe wino, balsamico i miód. Doprawiamy solą, pieprzem i chilli. Dusimy, aż z wina pozostanie lepki, lśniący sos. 

Polenta:

1. W garnku o podwójnym dnie podgrzewamy bulion, masło, śmietankę i liście laurowe. Gdy zacznie się gotować, powoli wsypujemy polentę, cały czas mieszając długą drewnianą łyżką.
2. Zmniejszamy ogień i gotujemy polentę przez ok.3 minuty, ciągle mieszając, aż delikatnie zgęstnieje. Wtedy wsypujemy parmezan, świeżo utartą gałkę i pieprz. W razie potrzeby doprawiamy solą.

Polentę wylewamy na talerze, na wierzchu układamy sporo sosu i podajemy z jajkiem w koszulce. Uwaga! Należy podać od razu, ponieważ jeśli jajko poleży chwilkę za długo na gorącym sosie, żółtko się zetnie ( tak, właśnie dlatego na zdjęciu nie ma wypływającego pięknie żółteczka... zdjęcia zajęły mi o minutę za długo ),

czwartek, 13 lipca 2017

Falafel z bobu i ostry sos sezamowy




Lato jest jeszcze tak świeże, że wspina się nieustannie po tyczkach, z całym młodzieńczym zapałem pnączy. Strąki bobu pokryte są wciąż delikatnym meszkiem, a obrane ziarna wyglądają jak główki piskląt. Mięta rozprzestrzenia się przy brzegach rzeczułek. Przez sady galopują dzikie plamki światła i drobne jabłka.
Taka zieleń, że można w nią wrosnąć. 

________________________________________________________________________________

Uwielbiam kuchnię Bliskiego Wschodu - o czym już nie raz wspominałam. Bogactwo przypraw jest oszałamiające. Falafel jest jedną z naszych ulubionych potraw z tego regionu. Korzystajcie z sezonu na świeży bób, który cudownie łączy się z miętą i koniecznie wypróbujcie przepis na falafel w tej wersji. Jest prze-py-szny! 


Falafel z bobu i ostry sos sezamowy

Falafel:

- 1 kg młodego bobu
- 2-3 łyżki mąki z ciecierzycy
- ras el hanout
- pół pęczka mięty
- pęczek pietruszki
- 3 ząbki czosnku
- anyżek
- sól 
- pieprz

- olej do smażenia

Sos sezamowy:

- 5 łyżek masła sezamowego / 7-8 łyżek tahini
- harissa
- sok z cytryny
- oliwa z oliwek
- woda
- sól

Do podania: 

- pita 
- więcej świeżej mięty! 
- pomidory
- młoda cebulka

Falafel:
1. Świeży bób myjemy, obieramy ze skórki. To trochę zajmie. Należy włączyć sobie film. Na przykład Caramel.
2. Obrany bób, zioła, ras el hanout, czosnek i anyżek miksujemy do uzyskania ziarnistej masy.
3. Dodajemy mąkę, doprawiamy solą i pieprzem.
4. Formujemy okrągłe kotleciki. Jeśli nie chcą się zlepić, dodajemy więcej mąki do masy. Smażymy partiami na głębokim,  rozgrzanym tłuszczu. Powinno to zająć ok.3 minuty.

Sos:
1. Masło sezamowe lub nieco rzadszą tahinę mieszamy z sokiem z połowy cytryny, 2 łyżkami oliwy oraz harissą - ilość uzależniona jest od tego, jak pikantnego sosu oczekujecie. Dodałam 4 łyżki.
2. W razie potrzeby dodajcie wodę i dokładnie wymieszajcie. Sos powinien mieć konsystencję ciasta naleśnikowego. Doprawiamy solą.

Podanie:

1. Pity smarujemy sporą ilością sosu, do środka wkładamy gorące falafele, posiekaną cebulkę, plastry pomidora i miętę.
2. Nadziane pity grillujemy przez 2 minuty.

sobota, 29 kwietnia 2017

Grzanka ze szpinakiem i kozim serem



Lubię dni, w których nie znam czasu. Dni, w których zręcznie omijam "muszę" na rzecz "chcę". Budzę się w przesmyku słońca pomiędzy błękitnymi okiennicami. W ciepłym strumieniu wody myślę o przeczytanych w nocy akapitach. Ubieram w domu ulubioną lekką sukienkę w kwiaty, rozczesuję włosy. Parzę kawę po kawie,  czytam rzeki książek. Wychodzę na targ, rozpoznaję coraz więcej francuskich słów, kiedy kupuję bukiety ziół. Uczę się pór, w których światło pada przez smukłe okna na ściany: rano fotografuję portrety,  wczesnym wieczorem smaki.
Krążę pomiędzy boulangeries. Każda z nich ma inne pieczywo, które różni się miąższem, skórką, mniej lub bardziej szpiczastymi czubkami. Niektórzy piekarze mnie rozpoznają, przynoszą gorące bagietki z zaplecza. Lubię te dni, kiedy pieczywo wydaje się najważniejszą rzeczą na świecie. Kiedy mam czas na to, by czuć jego ciepło i strukturę. I kiedy w drodze nad wodę wbijam zęby w gorący jeszcze bochenek, a później odrywam po kawałku dla siebie i dla kaczek. Kiedy nad rzeką przesuwam palcem po żyłkowaniu kamieni, milczę z uważnymi czaplami.

Przepis na dzień bez czasu. Trzy proste składniki: pieczywo, masło i ser. A jeśli ma być już zupełnie rozkosznie, to jeszcze szpinak, czosnek i wino - tego ostatniego użyjcie nie tylko do gotowania, ale przede wszystkim do picia przy wspaniałej książce. Lub nad rzeką, tam też wspaniale się bywa. 


Grzanka ze szpinakiem i kozim serem

- 1 rzemieślnicza bagietka
- koszyczek świeżego szpinaku baby
- 1 ząbek czosnku + 1 do smarowania
- ser kozi typu crottin
- 2 duże łyżki masła
- 100 ml wytrawnego białego wina
- świeży tymianek
- pieprz młotkowany
- sól

1. Siekamy obrany ząbek czosnku. Na patelni rozgrzewamy łyżkę masła, wrzucamy czosnek, wlewamy wino i lekko redukujemy. Dodajemy szpinak i smażymy przez ok.2 minuty, aż liście zmiękną. Solimy, pieprzymy, zdejmujemy z patelni. 
2. Na tej samej patelni ponownie rozgrzewamy masło i układamy na nim przekrojoną bagietkę miąższem w dół. Rumienimy. Gotowe pieczywo smarujemy przekrojonym ząbkiem czosnku. 
3. Na gorącym pieczywie układamy szpinak i ser. Możemy podgrzać w piekarniku z grzaniem od góry, jednak ciepło bagietki i szpinaku powinno roztopić ser. Posypujemy listkami i kwiatkami świeżego tymianku. 

poniedziałek, 5 września 2016

Zupa krem z cukinii. Przepyszna, w nowej wersji.


Jeszcze wkładam wysokie sandały i jeżdżę w sukienkach na rowerze. Ale obcasy jesiennych botków postukują coraz śmielej, a na wierzchu wieszaka jarzy się ugrowy płaszcz - wygląda jak sterta liści.
Wieczorami chłody łapią mnie za nadal blade łydki, które z uporem doszukują się letnich tonów i odcieni. Zupełnie nie jestem gotowa na jesień i jak co roku z oporami w nią wchodzę, niechętnie zapinam guziki coraz krótszych i deszczowych dni.
Chcę ją oswoić, nieuniknioną jesienną melancholię - głaszczę jej wszystkie węże cukinii i żółwie patisonów. Rozcieram w dłoniach miętę i za jej chłodnym zapachem pozwalam wpełznąć wilgociom na obrzeża najbliższej codzienności.

Powoli zaczynam rozgrzewkę: wielkie cukinie, które odpoczywały na żółtej i zielonej skrzyni, przetaczają się już przez wysokie garnki. Zupa! Oczywiście.
Ta jest trochę inna - połyskująca jak zielone agaty i orientalne szmaragdy. Pachnie tajemnicą Bliskiego Wschodu, tego po zmroku, kiedy w nagły chłód trzeba otulić się kaszmirem.
Koniecznie spróbujcie kremu z cukinii z miętą i tahiną. Utrzyjcie ziarna kopru i kumin i z ich zapachem dajcie się ponieść w stronę podróżnej nostalgii. Powinna pomóc tej jesieni. 

Krem z cukinii - mój ulubiony:

- duża cukinia
- 2 ziemniaki
- 2 cebule cukrowe
- 2 ząbki czosnku
- 2 zielone chili
- 750 ml bulionu warzywnego 
- 250 ml śmietanki 30 % / lub mleka kokosowego / 
- oliwa
- świeża mięta !
- kumin
- ziarna kopru włoskiego
- kozieradka
- kurkuma
- 5 liści laurowych
- sól
- pieprz
- tahina !

1. Cebulę, czosnek i chilli siekamy. Podsmażamy na oliwie z dodatkiem liści laurowych.
2. Wydrążoną cukinię i obrane ziemniaki kroimy w drobną kostkę. Dusimy ok. 10 minut z cebulą, zalewamy bulionem.
3. Zupę gotujemy, aż warzywa będą całkowicie miękkie - ok. 30 minut. Wyjmujemy liście laurowe, dodajemy wszystkie przyprawy w takich proporcjach, jakie nam najbardziej odpowiadają, w tym świeżą miętę i dokładnie blendujemy, aż krem będzie aksamitnie gładki.
4. Do kremu dolewamy śmietankę lub mleko kokosowe i podgrzewamy.
5. Przed podaniem polewamy zupę tahiną.

niedziela, 7 sierpnia 2016

Ratatouille z serem









Ratatouille

- ser w kostkach Classic Apetina
- 1 wąski bakłażan
- 1 czerwona papryka
- 1 biała papryka
- 1 żółta cukinia
- 1 zielona cukinia
- 3-4 pomidory Lima
- 2 cebule cukrowe
- oliwa z oliwek
- świeży tymianek
- świeża bazylia wonna
- świeża bazylia grecka
- 3 ząbki czosnku
- sok i skórka z cytryny
- łyżka miodu gryczanego
- sól 
- pieprz

1. Warzywa myjemy dokładnie, kroimy w cienkie plastry.
2. Na dno żaroodpornego naczynia wlewamy 2 łyżki oliwy, układamy na przemian plastry warzyw, posypujemy odsączonym serem. Można go pokruszyć.
3. Zgnieciony czosnek, połowę tymianku i bazylię wonną blendujemy wraz z sokiem z cytryny, oliwą, miodem, solą i pieprzem. Sosem polewamy warzywa i ser.
4. Warzywa pieczemy ok. 35 - 40 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni.
5. Ratatouille podajemy posypane drobnymi listkami bazylii greckiej i pozostałym tymiankiem.


czwartek, 4 sierpnia 2016

Hummus z bobu


Zawsze chodziło o usta i dłonie. Tyle może się wydarzyć pomiędzy.

Jestem zawsze gotowa na hummus; wystarczy kilka chwil, by zmiksować smaki. Najbardziej lubię to, że można się łatwo dzielić - nabierając pastę ze wspólnej miski na pieczywo (tak bardzo uwielbiam zapach tego świeżego, zanim ostygnie), chipsy, warzywa, palce, cokolwiek chcesz. To już uzależnienie, w zależności od nastrojów zmienia tylko aurę i przyprawy. Czasami moim w hummusie znajdziesz pieczoną marchew, chorizo, miso, prażoną fasolę, kumin i cynamon, chili. A właściwie więcej chili! O tak, zwłaszcza CHILI, podkręćmy to jeszcze bardziej.

Hej, kim jesteś, czego dziś potrzebujesz?
Czy poczujesz miętę?


Hummus z bobu

- świeży bób
- tahini 
- oliwa z oliwek 
- cytryna - sok / zest
- jalapeño / zielone chili 
- ras el hanout / mieszanka zielona / 
- świeża mięta
- czarny sezam
- sól 
- pieprz

1. Bób gotujemy bez soli do miękkości. Studzimy, obieramy. 
2. Wszystkie składniki miksujemy, doprawiamy według własnego smaku - *zazwyczaj w hummusie jest świeży czosnek, ja go po prostu pomijam. 

That's all Folks! 

czwartek, 6 lutego 2014

Jabłkowy gulasz z zielonej soczewicy i dyni




Duże naczynie stojące na środku stołu - wokół niego skupieni ludzie, którzy stają się sobie coraz bliżsi za każdym razem, kiedy spotykają się przy obiedzie. Obok garnka z gulaszem emanuje ciepłem świeży bochenek chleba, którym dzielimy się z czułością. Pyszne, przygotowane z miłością dania jednoczą. 
Bardzo lubię wszelkiego rodzaju gulasze warzywne, zwłaszcza, kiedy są rozgrzewające i tak szalenie aromatyczne. Są niezobowiązujące i każdy swobodnie je sobie nakłada - z przewagą tych składników, które lubi najbardziej. Kiedy zostanie nam trochę gulaszu, można go odgrzać; następnego dnia smakuje jeszcze lepiej!
Moja dzisiejsza propozycja jest w pełni wegańska. Warto upiec także domowy, szybki chleb, którym można moczyć w powstałym sosie, nakładać na niego warzywa lub po prostu wrzucić jego kawałki do potrawy. Aby i on był wegański, zamiast mleka możecie użyć do rozczynu ciepłej wody - wyjdzie równie puszysty.
W przepisach użyłam nowego, roślinnego smalczyku. W obydwu odsłonach jest bardzo aromatyczny i nadaje wyrazistego smaku potrawom. Polecam go zwłaszcza weganom i wegetarianom, którzy mają sentyment do smaku smalcu i chcieliby sobie przypomnieć smaki dzieciństwa.
Smakowita Pajda zaskoczyła mnie ogromną różnorodnością zastosowań i zdecydowanymi smakami; można jej używać nie tylko jako wegetariańskiej alternatywy dla kojarzących się z górskimi przekąskami kanapek ze smalcem i ogórkiem kiszonym, ale też jako marynaty czy chociażby jako zastępnik dla oliwy do wyrobu pieczywa.

Przepis bierze udział w zabawie kulinarnej “Smakowita Pajda to kulinarna frajda!", którego sponsorem są ZT Kruszwica S.A. producent smalczyku roślinnego Smakowita Pajda.


Jabłkowy gulasz z zielonej soczewicy (dla 3-4 osób)

- 300 g suchej, zielonej soczewicy
- 600 ml bulionu warzywnego
- 2 twarde, kwaśne jabłka ( np. Ligol, Granny Smith )
- ok. 250 - 300 g dyni
- 1 cukinia
- 1 duża cebula czosnkowa
- 1 papryczka chili
- 1 czerwona papryka
- 3 ziemniaki ( np. Melody, Red Lady, Ditta, Raja )
- 250 g pomidorków 
- Smakowita Pajda z cebulką i jabłkiem (całe opakowanie)
- sok z połówki cytryny
- pęczek pietruszki
- pęczek szczypiorku
- 4 świeże liście laurowe
- cynamon mielony
- pieprz czarny młotkowany
- sól

1. Soczewicę płuczemy dwukrotnie, zalewamy zimnym bulionem warzywnym i gotujemy około 20 minut, by ziarna były al dente. 
2. W woku lub wysokiej patelni rozpuszczamy i rozgrzewamy Smakowitą Pajdę z cebulką i z jabłkiem. Dorzucamy lekko ugniecione liście laurowe, posiekaną cebulę oraz obrane i pokrojone w średniej wielkości kostkę ziemniaki. Smażymy przez około 7 minut, często mieszając. 
3. Do woka dorzucamy pokrojoną w kostkę cukinię, dynię oraz paprykę, a także wypestkowaną, posiekaną chili. Smażymy kolejne 7 minut, stopniowo zmniejszając temperaturę. 
4. Do warzyw dorzucamy pokrojone w kostkę nieobrane(!) jabłka i pomidorki śliwkowe. Smażymy przez 5 minut, doprawiamy solą, pieprzem oraz cynamonem mielonym. (Sprawdzamy, czy ziemniaki nie są surowe - jeśli są, gulasz należy odstawić na 10 minut pod przykryciem, jednak nie powinniśmy dalej go smażyć, żeby warzywa i jabłka się nie rozpadły)
5. Warzywa mieszamy z posiekaną natką i szczypiorkiem. Następnie dorzucamy ugotowaną soczewicę, doprawiamy sokiem z cytryny, mieszamy ostrożnie i podgrzewamy przez chwilę, jeśli jest to konieczne. 



Szybki chleb drożdżowy

- 2,5 szklanki mąki pszennej typ 550
- Smakowita Pajda z ziołami ogrodowymi (całe opakowanie)
- 20 g świeżych drożdży
- łyżka cukru
- łyżeczka soli
- 2 łyżki mleka
- ok. 220 ml przegotowanej, bardzo ciepłej wody

1. Drożdże kruszymy, zasypujemy cukrem i czekamy, aż się rozpuszczą. Ucieramy na gładką masę z łyżką mąki, zalewamy dwoma łyżkami ciepłego mleka i odstawiamy na 10 minut.
2. Mąkę przesiewamy, dodajemy rozpuszczoną Smakowitą Pajdę z ziołami ogrodowymi, łyżeczkę soli, rozczyn drożdżowy i ciepłą wodę. 
3. Wyrabiamy ciasto robotem lub ręcznie, aż będzie jednolite, sprężyste i będzie odchodziło od miski. Formujemy z niego kulę i przykrywamy lekko wilgotną ściereczką. Odstawiamy na 50 minut w ciepłe miejsce. 
4. Wyrośnięte ciasto formujemy na kształt bochenka, układamy na blasze posypanej mąką. Pieczemy przez 30 minut w piekarniku nagrzanym na 180 stopni. Po upieczeniu odstawiamy do wystygnięcia. 


sobota, 9 listopada 2013

Risotto z dynią muscat i karmelizowaną cebulą


Znudziła się Wam już dynia? Mi nadal nie i przetwarzam ją na coraz to nowe sposoby. Jej odmiany różnią się nie tylko wyglądem, ale przede wszystkim smakiem, aromatem i konsystencją; to jest wyzwanie! Ostatnio kupiliśmy pękatą dynię Muscat de Provence, charakteryzującą się zieloną skórką i bardzo intensywnym, czerwonym miąższem - po ugotowaniu lub upieczeniu konsystencją przypomina nieco grejpfruta. Ponieważ była ogromna, zrobiliśmy z niej sos, zupę oraz risotto. 
Znacie niezawodny sposób na uwodzenie smakiem? To duża ilość masła, białego wina i śmietany kremówki. Połączenie sprawdziło się i tym razem, choć zawsze wychodzi zupełnie inaczej. 

Risotto z dynią muscat i karmelizowaną cebulą ( 4 duże porcje )

- 350 g dyni
- 4 garście ryżu arborio
- 1,5 dużej cebuli czosnkowej
- 500 g świeżego szpinaku baby
- 2 strąki chili
- pęczek tymianku
- 300 ml śmietanki kremówki 30 %
- 300 ml białego, wytrawnego wina
- ok. 500 ml esencjonalnego bulionu warzywnego
- 3 łyżki masła
- 4 łyżki oliwy z oliwek
- 2 łyżki miodu koniczynowego
- 4 liście laurowe
- 4 goździki
- cynamon mielony
- czarny pieprz młotkowany
- sól

1. Dynię obieramy, kroimy w dużą kostkę. Chili drobno siekamy, odrzucamy ziarna. Wszystko wrzucamy na rozgrzane 2 łyżki oliwy, dodajemy goździki i 2 liście laurowe. Po chwili dodajemy łyżkę miodu. Dynię obsmażamy, aż stanie się miękka. Na koniec doprawiamy solą, pieprzem i cynamonem.
2. Cebulę kroimy w piórka. Wrzucamy na rozgrzane masło i dusimy na wolnym ogniu. Po 3 minutach dodajemy miód i przesmażamy przez kolejne 5 minut. Następnie cebulę podlewamy 3 łyżkami wina i karmelizujemy do całkowitego wyparowania płynu. 
3. Na rozgrzaną oliwę wrzucamy suchy ryż arborio i smażymy, nieustannie mieszając, aż stanie się przeźroczysty. Natychmiast zalewamy go wrzącym bulionem. Dodajemy liście laurowe. Gdy ziarna wchłoną bulion, dolewamy wino. Następnie dolewamy śmietankę. Doprawiamy do smaku. Pod koniec dodajemy umyte listki szpinaku. Risotto należy ciągle mieszać. Gotowanie nie powinno zająć więcej niż 15-20 minut, by ziarna były al dente. 
4. Do gotowego ryżu dodajemy karmelizowaną cebulę, dynię oraz posiekany tymianek. Delikatnie mieszamy. 






sobota, 17 listopada 2012

SAM Kameralny Kompleks Gastronomiczny Warszawa - Recenzja





Skuszeni ostatnią famą oraz rekomendacją Znajomej, przy okazji wypadu do Warszawy, odwiedziliśmy SAM.
Po przejrzeniu kuszących propozycji na tablicy, zdecydowaliśmy się jednak na pozycje ze stałego menu, ponieważ "dania dnia" w dużej mierze zawierały mięso - ziemniaczki z chorizo, kaczka confit, kurczak w marynacie... 
Zamówiliśmy falafel oraz pitę z halloumi i babaghanoush, kawę i sok marchwiowy z imbirem.
Dania miały konkretny smak, wypunktowany, aromaty poszczególnych składników odcinały się wyraźnie od pozostałych.
Do falafeli podany był hummus, sos jogurtowy i tabuleh. Same kotleciki zaskoczyły mnie dodatkiem czerwonej cebuli. Dużym plusem były świeże zioła wewnątrz, w ilości imponującej. Smaczne, godne polecenia - dobra interpretacja arabskiego falafela. 
Hummus był natomiast nieco mdły - brakowało mi w nim nuty tahiny, odrobiny pikantności. Smak trochę turecki ze względu na wyczuwalny kumin. Pozytywnym dodatkiem była oliwa, świeża i trawiasta.
Tabuleh okazała się przepyszna, złożona głównie z ziół i odrobiny sypkiego pęczaku. Jeśli wierzyć informacji w SAMie, duża w tym zasługa Pana Ziółko.
Sos jogurtowy był odświeżający za sprawą mięty i pestek granatu, jednak stwarzał dystans przez dodatek czosnku...

Pita, którą mieliśmy w swoich daniach oboje, również była ziołowa, z kurkumą - po prostu przyjemna.
Halloumi było najlepsze, jakie dotychczas jadłam. Dobrze przypieczone, mleczne, o orzechowym posmaku.
Pasta bakłażanowa średnio wyczuwalna w kanapce, serwowana w małej ilości, zaginęła w towarzystwie rukoli i sera. Odseparowana od reszty miała (pozytywnie) delikatnie gorzkawo-słodki smak, przełamany granatem. 
Podsumowując, główni bohaterowie dań, czyli falafel i halloumi wyróżniają się aromatami, zapamiętuje się smaki.

Gigantycznym minusem jest wielkość dań, porcje są niemal degustacyjne. A że należymy do osób, które jeść uwielbiają, a nie tylko udają posilanie się dłubiąc w talerzu, pozostaliśmy nieco głodni.
Być może jest to marketing, ponieważ udaliśmy się na dół, do sklepu.
Zakupiliśmy na podróż bułeczki malinowe i różane. Świetna kruszonka, słodka i chrupiąca, żadnych rozmiękniętych historii. Malinowe nadzienie upewniło nas, że są to rzeczywiście owoce, wytrawne i naturalne, a nie tylko dżem o smaku zbliżonym do malin. Ciasto drożdżowe było nieco suche, co dziwi w miejscu o konwencji "chleb i wino" z własnymi wypiekami - chociaż może była to tylko kwestia przechowywania bez żadnego okrycia.

Ogólnie, jestem ujęta klimatem i aromatem ziół w SAMie, intensywnością smaków i świeżością - zarówno potraw, jak i miejsca.

wtorek, 13 listopada 2012

Pastelowy krem z cukinii




Zupy zajmują w mojej kuchni specjalne miejsce. Zazwyczaj potrawy dostosowuję do naszego nastroju, ale to właśnie zupa jest środkiem magicznym. Bywa antidotum na deszczowy dzień, ( na przykład Minestrone ), lekarstwem na przeziębienia lub czymś wyjątkowym tak jak ta, przygotowana na specjalną okazję.
Najważniejszą zasadą dla mnie jest to, że ta potrawa musi być gęsta, pełna warzyw i smaku. Zawsze jest tak sycąca, że może być jedynym daniem.
Krem z cukinii zawdzięcza swój delikatny pastelowy kolor temu, że warzywa zostały obrane ze skórki. Smak i walory estetyczne można również podkreślić siekanymi pistacjami.
Zupa rozgrzewa jak miękka, puchowa kołdra. Rozaniela i pozwala rozpłynąć się w ciepłym, kremowym świecie...
Zaskakuje akcentem o smaku limonki i chilli.

Pastelowy krem z cukinii

- 5 cukinii średniej wielkości
- 2 duże ziemniaki
- 2 pory ( białe części )
- 2 - 3 ząbki czosnku
- 125 g masła
- 0,5 l białego wina
- 1,5 l wody MySpring®
- 300 ml śmietanki 22 %
- mały pęczek świeżego tymianku
- 100 g tartego parmezanu
- skórka z limonki
- sól
- pieprz
- 3 liście laurowe

1. Obieramy cukinię oraz ziemniaki ze skórki, kroimy w plastry. Pory i ząbki czosnku drobno siekamy.
2. Warzywa dusimy z białym winem, masłem i liśćmi laurowymi. Solimy.
3. Miękkie warzywa zalewamy wodą MySpring® i gotujemy przez pół godziny. W tym czasie część płynu odparuje.
4. Zupę odstawiamy do wystudzenia. Wyjmujemy liście laurowe. Dodajemy startą skórkę z połowy limonki. Miksujemy do uzyskania gładkiej konsystencji.
5. Krem podgrzewamy, dodajemy powoli śmietankę w temperaturze pokojowej, nieustannie mieszając. Dodajemy połowę parmezanu, mieszamy.
6. Krem doprawiamy ponownie solą, pieprzem oraz drobno posiekanymi listkami tymianku.
7. Gotowy krem posypujemy parmezanem i ozdabiamy śmietanką. 

poniedziałek, 12 listopada 2012

Zapiekanka marchewkowa z persymoną


Z której strony ugryźć persymonę? Słodkie owoce, znane powszechnie jako kaki, oczekiwały na swoją kolej przez parę dni w lodówce.
Długo zastanawiałam się, co z nimi zrobić, jak użyć ich w wytrawnej potrawie.
W wersji deserowej wystarczyłaby bita śmietana, trochę cynamonu, karmel... Ale jako dodatek do rzeczy słonych? Przewrotnie zapiekłam persymonę z warzywami równie słodkimi.
Efekt? Pikantny! Spróbujcie sami, warto.

Zapiekanka marchewkowa z persymoną ( Foremka 25 x 16 cm )

- 1,5 persymony
- 3 duże marchewki ( 5 małych )
- 2 czerwone papryki
- 5 ziemniaków
- 3 jajka
- 6 łyżek bułki tartej
- 4  grube plastry goudy
- 5 łyżek pesto czerwonego
- 3 łyżki prażonego słonecznika
- 1 ząbek czosnku
- sambal oelek
- pieprz kajeński
- pieprz czarny
- cynamon mielony
- imbir świeży ( 3,5 cm kawałek )
- sól

1. Marchew obieramy, kroimy na 5 cm kawałki, gotujemy w osolonej wodzie do miękkości. Odsączone miksujemy na mus wraz z jajkiem i 3 łyżkami bułki tartej. Doprawiamy pesto, solą, sambalem, cynamonem oraz utartym imbirem. Mieszamy ze słonecznikiem.
2. Papryki pieczemy w piekarniku, obieramy ze skórki. Miksujemy na mus wraz z jajkiem i 3 łyżkami bułki. Doprawiamy posiekanym czosnkiem, solą, pieprzem kajeńskim. Dodajemy drobno posiekaną, obraną ze skóry persymonę.
3. Ziemniaki obieramy, ucieramy na tarce o drobnych oczkach. Odciskamy z nadmiaru wody. Mieszamy z jajkiem, solą oraz pieprzem czarnym.
5. Ceramiczną formę smarujemy tłuszczem, posypujemy bułką. Układamy warstwę z masy marchewkowej, następnie paprykowej z persymoną, na to kładziemy plastry goudy i przykrywamy utartymi ziemniakami.
6. Zapiekamy przez 40 minut w temperaturze 180 stopni.



sobota, 10 listopada 2012

Spaghetti z pieczonymi pomidorami i tapenadą


Comfort food, szalenie smaczne i szybkie w przygotowaniu.
Zmieścicie się w czasie od nastawienia wody na makaron do jego ugotowania. No, może jeszcze minuta na doprawienie. Piętnaście minut dzieli Was od czystego szczęścia.

Spaghetti z pieczonymi pomidorami i tapenadą oraz karmelizowaną sałatą rzymską

- 300 g spaghetti
- 8 małych pomidorów
- 70 g czarnych oliwek
- mała główka sałaty rzymskiej
- oliwa z oliwek
- masło
- 2-3 ząbki czosnku
- pół pęczka bazylii
- pół pęczka oregano
- chilli
- suszony rozmaryn
- suszona pietruszka
- sól
- pieprz

1. Pomidory kroimy na połówki, smarujemy oliwą i układamy na blasze. Pieczemy w piekarniku na najwyższym poziomie z opcją grzania od góry, przez 12 minut w 190 stopniach.
2. Oliwki siekamy bardzo drobno, doprawiamy rozmarynem.
3. Sałatę kroimy wzdłuż na 4 części. Smażymy na patelni na 3 łyżkach masła z każdej strony na brązowo. Solimy.
4. Makaron gotujemy w osolonej wodzie z oliwą, odcedzamy. Doprawiamy posiekanymi ziołami, chilli, posiekanym czosnkiem, pietruszką oraz solą i pieprzem. Możemy dodać łyżkę oliwy. Makaron mieszkamy z upieczonymi, rozgniecionymi pomidorami oraz tapenadą z oliwek.
5. Do makaronu podajemy karmelizowaną sałatę rzymską.

poniedziałek, 5 listopada 2012

Kuchnia Społeczna w Tekturze





Fot. Olga Mrru - Tektura


Wczoraj, przy okazji wizyty w Lublinie, wybraliśmy się na obiad w ramach Lubelskiej Kuchni Społecznej. 
W Tekturze nie byliśmy od ładnych paru lat, tym większe było nasze zaskoczenie, jak wiele się zmieniło, jak bardzo Przestrzeń ewoluowała. Ponieważ popieramy akcje tego typu, zależy nam na dobrym, wartościowym i zdrowym jedzeniu - dołączyliśmy. Tematyka obiadu była wegańska.
Istotny jest tu aspekt społeczny, ideologiczny. Zainteresowanych odsyłam do strony i polecam zapoznanie się z działalnością Kooperatywy Spożywczej oraz odszukania swoich "oddziałów" lokalnych.
Ujęła nas atmosfera, ciepła i bezstresowa. Lubię dzielić się jedzeniem, uwielbiam próbować potraw przygotowanych przez innych. Tym bardziej, kiedy jesteśmy w serdecznym gronie.

Potraw było mnóstwo. Między innymi sojowe kotlety na dwa sposoby, smażone w panierce i w wydaniu "śledziowym". Śledź sojowy mnie zaskoczył, pozytywnie, rzecz jasna. Inną, inspirowany mięsną potrawą był wegetariański gyros.
Pojawiły się sałatki i surówki, buraczki, orzechy, figi, ryż z warzywami i różnorakie placuszki: ziemniaczane, meksykańskie, z tofu... 
Sama przygotowałam natomiast zapiekankę z czerwoną pastą curry, dynią, kalarepą i z kokosem oraz azjatycki makaron z fasoli mung z warzywami, sezamem i marynowanym tofu. 
Najbardziej z potraw wytrawnych smakowała mi cieciorka z jarmużem i faszerowane pieczarki.
Absolutnym hitem, zgadzamy się z tym jednogłośnie z Piotrkiem, były muffiny bananowe i pigwa w winie. Przepyszne!
Niestety, nie udało nam się spróbować apetycznie wyglądającego brownie. Mam nadzieję, że skosztujemy ciasta następnym razem.
Ile potraw, tyle smaków. Ta różnorodność była cudowna, każde danie odzwierciedlało jego autora. Było strasznie smacznie, nic nie zostało nam na talerzach. Wyszliśmy najedzeni i absolutnie usatysfakcjonowani. 


piątek, 19 października 2012

Chłodnik z botwinką




Spędzając wakacje na wsi, budził mnie dźwięk stukających naczyń w kuchni. Zawsze było świeżo i sezonowo: większość składników zerwana przed chwilą w ogrodzie lub przyniesiona przez sąsiadki... Bardzo lubiłam chleb z masłem ( lub smalcem, jeszcze za "mięsnych" czasów ), solą i młodym, słodkim czosnkiem. Często na stole pojawiał się twaróg zawinięty w lnianą ściereczkę i ciepłe, tłuste mleko prosto od krowy, które spijałam wprost ze słoika. Kiedy tylko pojawiły się pierwsze truskawki, domagałam się jajecznego makaronu ze śmietaną i podsmażonymi na cukrze owocami.
Niewątpliwym uwielbieniem darzyłam chłodnik przyrządzany przez Prababcię. Po zmieszaniu z botwinką stawał się niesamowicie dziewczęco różowy. Zjadałam go w ilościach ciężkich do uwierzenia. Od tamtego czasu, przynajmniej w tej kwestii, niewiele się zmieniło.

Chłodnik z botwinką:

- pęczek botwinki ( z małymi buraczkami )
- 3/4 pęczka rzodkiewki
- 1 duży ogórek ( lub dwa mniejsze )
- 2-3 jajka
- 1/4 pęczka koperku
- 1 l zsiadłego mleka
- sok z połówki cytryny
- 3 łyżki masła
- sól
- pieprz

1. Botwinkę dokładnie płuczemy, osuszamy, kroimy w równe kawałki - zarówno bulwy, łodygi jak i jędrną część liści.
2. Botwinkę podsmażamy szybko na maśle z sokiem z cytryny, solimy do smaku. Studzimy.
3. Jajka gotujemy na półtwardo przez 7 minut, natychmiast studzimy. Obieramy, kroimy w księżyce.
4. Warzywa kroimy w plasterki, koperek siekamy drobno.
5. Warzywa, botwinkę i jajka mieszamy ze zsiadłym mlekiem. Doprawiamy solą i pieprzem. Dodajemy koperek tuż przed podaniem. 



sobota, 6 października 2012

Fettuccine ze szpinakiem i karmelizowanymi gruszkami


Wydawać by się mogło, że mus ze szpinaku nie łączy się najlepiej z dziećmi. Zmieniłam zdanie, kiedy dwuletni Antoś wchodząc do kuchni zapytał, co tak ślicznie pachnie. A kto jest najbardziej wymagającym krytykiem, jeśli nie dzieci?
Udało mi się dostać świeży makaron fettuccine o łagodnym, jajecznym smaku. Jego delikatna i sprężysta struktura była bonusem do dania. Niebawem planuję robić makaron własnoręcznie za każdym razem... 
Fettuccine gotujemy al dente, mieszamy z oliwą z oliwek. Na wierzch nakładamy mus ze szpinaku i gruszki. Posypujemy prażonymi płatkami migdałowymi lub orzeszkami piniowymi. Dodałam corregio, ale do potrawy idealnie pasuje również gorgonzola i pikantny pleśniowy ser kozi. 

Mus ze szpinaku ( dla 3 - 4 osób )

- 1 kg świeżych liści szpinaku
- 200 g śmietany 22 %
- 2 białka jajek
- 2 łyżki masła
- 1 duża cebula
- 3-4 ząbki czosnku
- 2 liście laurowe
- 25 g startego sera corregio 
- 2 cm korzenia imbiru 
- gałka muszkatołowa
- płatki chilli
- pieprz czarny
- sól

1. Szpinak należy dokładnie wypłukać z piasku, oberwać łodyżki. Osuszamy.
2. Cebulę i czosnek siekamy, imbir ścieramy na tarce. Podsmażamy na maśle wraz z liśćmi laurowymi. Dodajemy liście szpinaku.
3. Do szpinaku dolewamy śmietanę. Podgotowujemy przez 3-4 minuty, lekko studzimy. Wyjmujemy liście laurowe. Miksujemy na gładko.
4. Sos doprawiamy utartą gałką muszkatołową, chilli, pieprzem i solą. Podgrzewamy ponownie.
5. Białka ubijamy na bardzo sztywną pianę. Mieszamy je delikatnie wraz z serem corregio i szpinakiem przed samym podaniem.

Karmelizowane gruszki

- 2 twarde gruszki
- 3 goździki
- 3 duże łyżki masła
- 0,5 łyżki miodu spadziowego
- sól morska gruboziarnista
- pieprz czarny

1. Gruszki obieramy, kroimy w ćwiartki.
2. Masło podgrzewamy wraz z miodem i goździkami.
3. Gruszki obsmażamy na maśle. Gdy się przyrumienią z wierzchu, a w środku pozostaną nadal jędrne, posypujemy je solą i pieprzem.